Norn Iron z bliska i Polska z daleka...

Norn Iron z daleka...

2010-01-24T21:25:00.001Z

Wygląda na to, iż blog ten się nieco zdezaktualizował. Teraz powinien się nazywać „Norn Iron z daleka i Polska z bliska”. To w sumie też ciekawe, bo taki powrót do naszej swojskiej rzeczywistości może być poważnym szokiem kulturowym.

Faktem jest też, że i NI wygląda stąd inaczej.

Jeszcze do tego wrócimy;)

A tymczasem dwa swojskie obrazki

Nie lubią policji...

2009-06-12T18:01:00.005+01:00

Nie tylko kościoły są w Belfaście na każdej ulicy. Bezpieczeństwa mają strzec posterunki policji. Po tym jednak jak niektóre z nich wyglądają, można by wywnioskować, że policjanci sami boją się o swoje bezpieczeństwo. Posterunki zazwyczaj przypominają zabunkrowane twierdze z małymi otworami strzelniczymi wypełnione grubym, kulo i ognioodpornym szkłem. Dookoła wszędzie oczywiście kamery.

Jeśli jednak taki posteunek, który w oczach miejscowych katolików jest reprezentacją władz okupacyjnych Irlandii Północnej, stoi w samym środku katolickiej dzielnicy to zrozumiałe, że nie jest darzony sympatią. Co więcej – wszelkie zabezpieczenia policjantów zdają się być całkowicie uzasadnione. Poniżej zdjęcia posterunku policji w jednej z bardziej ortodoksyjnych katolickich dzielnic, Short Strand. To nie jest opuszczona ruina starej fabryki. Tam codziennie pracują policjanci.

Wejście do posterunku policji na Short Strand:

A oto budynek z zewnątrz:

Ps. Przy niektórych posterunkach można spotkać np. spalony radiowóz.

Kurczaczki i SOS

2009-06-04T00:08:00.003+01:00

Każdy piątek i sobota to na mieście istne szaleństwo imprezowe. W końcu nie byłoby później o czym w pracy opowiadać co najmniej do środy (od środy opowiadamy gdzie w nadchodzący weekend się zalejemy) jeśli porządnie nie zapijemy. Dlatego Brytyjczycy i Irlandczycy, a szczególnie panie przywdziewają co mają w szafie najlepszego i ruszają na łowy. Wiadomo – dobry weekend to 3xZ (zapić, zaliczyć, zapomnieć – dosłownie). Z tymi łowami to jest w zasadzie różnie – im trudniej delikwentce „zaliczyć” jakieś ciacho tym bardziej otwarta na kontakty z nieznajomymi (aż do nachalności).
Zanim jednak porządnie zapijemy to najpierw trzeba wrzucić coś na żołądeczek (zwany przez niektórych pieszczotliwie będziorkiem, sagankiem, albo bardziej ordynarnie: kabzonem). Poniżej przykład takiego małego stadka, które spotkałem ostatnio:

No i róż jest zdecydowanie w modzie:

A kiedy już wypijemy odrobinę za dużo to w centrum miasta zawsze w weekendowe noce stoi specjalny autokar. Tutaj można napić się gorącej herbatki/kawki za free, odpocząć i rozgrzać się. Jeśli ktoś ma zapaść to zostanie mu udzielona pierwsza pomoc. Jeśli nie ma siły iść o własnych nogach to wyjątkowo może tu newet przekimać (tego nie sprawdzałem;)). Oto ten wspaniały pojazd:

Poprawność, organizacja i tolerancja Brytyjczyków nie przestaje mnie zadziwiać. Choć to wszystko oczywiście pod kontrolą – oko kamery CCTVjest naprawdę wszędzie, co nie oznacza, że jak ktośsika na ulicy lub leży na krawężniku to od razu zgarnia go policja...

Już bez polityki

2009-06-01T23:17:00.003+01:00

OK. Doszedłem do wniosku, że trochę za dużo polityki na tym blogu ostatnio się pojawiało. No to dla rozluźnienia coś estetycznego dla oka. No bo jak by nie narzekać na ten kraj, to wschody słońca są tu piękne. Szczególnie nad morzem... Oto jeden z nich, fotkę zrobiłem w ostatnią niedzielę.

Emigranci zalewają Anglię

2009-06-01T23:09:00.002+01:00

Dziewięciu na dziesięciu emigrantów lądujących na Wyspach Brytyjskich wybiera Anglię. Zdecydowanie mniej osób osiedla się w Szkocji, Walii czy Irlandii Północnej – podaje dziennik The Times na swoich stronach internetowych. Rządowe statystyki pokazują, że w latach 1991 – 2007 do Anglii przyjechało ponad 2 miliony emigrantów. Mowa tutaj o wszystkich emigrantach, nie tylko Polakach. Poseł z rządzącej Partii Pracy, Frank Field uważa, że w ciągu najbliższych 20 lat populacja Anglii wzrośnie o prawie 10 milionów osób – 80 proc. z nich (czyli ok. 7 mln) to będą emigranci. Obecna populacja samej tylko Anglii to ponad 51 milionów ludzi.

Pomimo, iż inne prowincje Wielkiej Brytanii, szczególnie Szkocja, starają się przyciągać do siebie emigrantów uruchamiając specjalne programy edukacyjne na uniwersytetach, aby w ten sposób pozyskać wykwalifikowanych obywateli to jednak statystyki wskazują, że emigranci wybierają głównie Anglię. A dlaczego? Według Murdo Frasera, lidera szkockich konserwatystów, powód jest dość prozaiczny. Po prostu emigrantom najłatwiej i najwygodniej jest przyjechać najpierw do Londynu lub ogólniej: południowo-wschodzniej Anglii i następnie już tam się osiedlają.

W związku z opublikowanymi statystykami o wielkości emigracji w Anglii, o niej pisze również dziennik The Telegraph. Z tym, że gazeta ta alarmuje, iż Wielka Brytania jest zatłoczoną, przepełnioną wyspą. A spodziewany wzrost liczby emigrantów o 7 mln w ciągu najbliższych 20 lat oznacza porażkę rządowego programu kontroli emigracji. Wprawdzie panujący na Wyspach kryzys gospodarczy powinien nieco ten napływ w najbliższym czasie zmniejszyć, ale gazeta ta uważa, że rząd powinien ten czas wykorzystać na poszukanie prawdziwego, efektywnego sposobu kontroli emigracji tak, by Wielka Brytania przyjmowała tylko tych obcokrajowców, którzy będą się mogli skutecznie przyczynić do wzrostu ekonomicznego kraju.

Wydaje się, że te nawoływania mediów mogą dotyczyć głównie emigrantów spoza Unii Europejskiej, bo przecież wstrzymanie możliwości przyjazdu na Wyspy np. Polakom byłoby pogwałceniem jednej z naczelnych zasad Unii o swobodzie przemieszczania dóbr i osób. Życie jednak pokazuje, że Wielka Brytania nie zawsze stosuje się do dyrektyw kierowanych z Brukseli i kto wie, może taki sposób się znajdzie...? Tym bardziej, jeśli ster u władzy przejmą konserwatyści...

W Ulsterze ciągle trwa mecz

2009-05-31T23:24:00.006+01:00

Taką oto informację puściłem ostatnio w świat. Jest to notka prasowa, a więc sucha i wyłącznie informacyjna. Myślę jednak, że aby ukazać obraz wielkości problemu, jaki ma Irlandia Północna to należy informację tę dopełnić kilkoma spostrzeżeniami. Ale o tym poniżej:

Irlandia Północna: Kolejne zabójstwo na tle wyznaniowym

Północnoirlandzka policja zatrzymała 10 osób w sprawie niedzielnego zabójstwa na tle wyznaniowym. W mieście Coleraine, podczas walki fanów drużyny piłkarskiej Glasgow Rangers z Celtic Glasgow zginął postronny świadek. Skatowano na śmierć 49-letniego Kevina McDaid’a tuż przed jego własnym domem.

Jednym z zatrzymanych jest były członek działającej w północnoirlandzkim parlamencie partii Ulster Democratic Party wspieranej nieoficjalnie przez, jak twierdzi dziennik The Irish News, paramilitarną bojówkę protestancką UDA (Ulster Defence Assosiation). Według nie potwierdzonych jeszcze informacji, wśród pozostałych zatrzymanych są również członkowie UDA. Trzy osoby, w tym dwóch 15-latków, zostały przesłuchane i zwolnione do domów z braku dowodów.

W niedzielne popołudnie grupa kilkudziesięciu fanów drużyny piłkarskiej Glasgow Rangers udała się do katolickiej części Coleraine, by, jak twierdzą świadkowie, „zabić katolika”. Wywiązała się bójka z fanami katolickiej drużyny Celtic Glasgow. Kevin McDaid wyszedł przed dom, aby sprawdzić, czy w bójce nie biorą udziału jego synowie. Podczas próby powstrzymania walczących ze sobą fanów piłki nożnej został pobity na śmierć. Inny mężczyzna, również katolik, który ucierpiał w zamieszkach, walczy o życie w szpitalu.

Wdowa po zabitym, która również została ciężko pobita kiedy próbowała ratować męża, apeluje za pośrednictwem mediów, aby zaniechać wszelkich akcji odwetowych.

Kevin McDaid był pracownikiem socjalnym. Pomimo, iż sam był katolikiem to jego żona jest wyznania protestanckiego.

Koniec niusa

A więc, jak widać, tutejsi kibice nie robią sobie „ustawek” tylko idą do sąsiedniej dzielnicy „zabić katolika” (lub protestanta – jeśli to katolicy idą...). A to wszystko fani dwóch drużyn piłkarskich rodem z jednego miasta (Glasgow) z tym, że jedni to katolicy a drudzy protestanci (łatwo zrozumieć jak bardzo prowokacyjnie się zachowywał nasz Artur Boruc, grający przecież w Celticu Glasgow, kiedy przed meczem ostentacyjnie robił znak krzyża w stronę protestanckiej publiczności przeciwników). Na irlandzkiej ulicy też trwa mecz. Z tą różnicą, że tu golem jest zabicie kogoś. Jedni wcale nie są lepsi od drugich, a wynik i tak jest (jak twierdzą złośliwi) 3:1 dla protestantów. To dlatego, że bodajże jeszcze w marcu paramilitaryści z Real IRA w zamachu zastrzelili dwóch żołnierzy, tydzień później zginął policjant. I tak oto jedni zabijają 20-letnich żołnierzy, którzy mieli być wysłani na misję do Afganistanu, a drudzy zakatowują na śmierć faceta pod jego domem tylko dlatego, że był katolikiem i próbował ich uspokoić. Żona ofiary to protestantka (małżeństwo mieszane – czyli ludzie wydorośleli z głupich podziałów).

To jednak wszystko ulica. Morderstwa, bójki, działalność paramilitarystów to są sprawy nielegalne. Natomiast ma to przełożenie na strefę życia jak najbardziej legalną, bo rządową.

Dziennik Irish News twierdzi, że bojówka UDA aktywnie wspiera partię DUP (Democtratic Unionist Party – przeciwstawny biegun lojalistyczny, którego liderem jeszcze do niedawna był pastor Ian Paisley – moim zdaniem on najwięcej zasiał tutaj nienawiści). Pomyślałbym, że to podżeganie ze strony republikańskiego dziennika, który przecież chce trafić do swoich katolickich czytelników (już samo „Irish” oznacza, że jest on republikański – lojalistyczne tytuły nie odnoszą się w żaden sposób do irlandzkości, tam Irlandia Północna nazywana jest krainą Ulsteru). No właśnie – tak bym pomyślał, gdyby nie to, że do moich drzwi trafiła ulotka przedwyborcza czołowej kandydatki lojalistycznej partii DUP do Parlamentu Europejskiego. Plakaty z jej szeroko uśmiechniętą podobizną wiszą w całym mieście. A na ulotce jawna wrogość do katolickiej partii Sinn Fein. W założeniach programowych partii czytam m.in.,że DUP kontroluje i dba w parlamencie o to, aby „nacjonaliści/republikanie” (ich ministrowie) nie wybiegali za daleko ze swoimi zjednoczeniowymi zapędami (otwarcie dążą do przyłącznia Irlandii Płn. do Republiki), że DUP jest przeciwna wprowadzeniu języka irlandzkiego (gaelic) jako równoprawnego z angielskim (nie ważne, że język ten zna zaledwie 6 % samych Irlandczyków, a więc angielskiemu i tak nie jest w stanie zagrozić). No cóż – każda partia karmi swój elektorat tym, co ten chce usłyszeć. W końcu jest jego reprezentantem w parlamencie. Wygląda jednak na to, że między politykami też trwa bezpardonowy mecz. Jeśli tak wrogo się do siebie odnoszą „podkręcając”atmosferę anty to nie dziwne, że potem na ulicach giną ludzie. Z powodu wyznania. Wiele jeszcze lat potrzeba, aby mury zostały zburzone. A zabijanie tych, którzy z głupich podziałów już wydorośleli jeszcze bardziej przeszkadza procesowi pokojowemu w Irlandii Północnej.

Pierwotne potrzeby

2009-05-25T00:52:00.008+01:00

Pazerność polskich polityków kiedyś poniekąd usprawiedliwiałem ich ubóstwem, byciem „na dorobku”. No bo nie posiadamy klasy politycznej z prawdziwego zdarzenia (cała inteligencja wyginęła w czasie II wojny światowej załatwiona przez Ruskich i dobita przez Niemców. Czy na odwrót?), a za Komuny rządzili posłuszni aparatczykowie, u których nadmierna refleksyjność była absolutnie nie wskazana. Dlatego kiedy po ’89 przyszła „świeża krew” to w sumie nawet trudno się dziwić, że po szarych czasach PRL-owskich kartek na mięso taki parweniusz, kiedy udało mu się przekonać wystarczającą liczbę naiwnych (a innych kupić) doszedł do władzy i najpierw starał się zagarnąć jak najwięcej dla siebie, rodziny (najpierw bliższej, potem dalszej...). Dobro obywatela gdzieś na końcu (śmiem twierdzić, że na prywatnych listach „do zrobienia”wielu posłów dobro wyborcy nie figurowało nawet na końcu). I tak oto w 20-tą rocznicę prawie wolnych wyborów w Polsce mamy naszą mizerną klasę polityczną ciągle na dorobku. Dlatego nikogo szczególnie nie dziwi, że szwagier czy żona jakiegoś posła z komisji jakiejś tam ma firmę dostającą zlecenia rządowe. Po przegranych wyborach liderzy bunkrują się w zarządach lub radach nadzorczych spółek w udziałem Skarbu Państwa (albo zasiadają we władzach mediów publicznych – ale to jest szeroki temat na inny wpis). Nazwałbym ich Zawodowymi Pobieraczami Diet na Przymusowym Urlopie Czteroletnim. Urlop ten bynajmniej nie jest bezpłatny – płatny, i to bardzo dobrze płatny (tego typu posada nazywa się Konfiturą). Nie dziwi nawet korupcja w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Ale dość już o polskich smaczkach, które przecież znamy...

Na drugiej szali dla porównania kładłem oczywiście brytyjską klasę polityczną. Przypuszczałem logicznie, że jej wyższość nad polską polega na tym, iż ma przecież za sobą 200 lat nieprzerwanej tradycji demokracji, a zręczność polityczną lordowskie rody ćwiczyły od wielu setek lat. Dlatego latorośl takiego rodu (gdzie przodkowie byli np. sędziami czy prawnikami) udaje się do świata polityki z powodów czysto ambicjonalnych, czy też przez wzgląd na tradycje rodziny. Pierwotna potrzeba zapewnienia bytu sobie i swojej rodzinie tutaj nie wchodzi w grę. Ergo - to w dużym stopniu uprawnia go do rządzenia krajem (weryfikują to naturalnie jeszcze wyborcy). Niestety, ostatnio wyszła na jaw afera, która zachwiała moją i tak mocno nadwątloną wiarą w człowieka jako istoty.

Zaczęło się od tego, że mąż brytyjskiej minister spraw wewnętrznych Jacquie Smith wypożyczał sobie filmy porno i kupował inne drobiazgi na koszt państwa (widocznie nie miał co robić podczas nieobecności zapracowanej żony). Media zaczęły drążyć temat i w krótkim czasie okazało się, że wielu członków parlamentu (jeśli nie większość) pokrywała wydatki na nie używane mieszkania czy domy ze specjalnego funduszu parlamentarnego. Co więcej – niektórzy spłacali sobie nawet z tego (nie dokładnie spłacali – proces polega na zwrocie należności za poniesione wydatki) kredyty na domy, wymieniali w nich okna czy robili remonty (a nawet opłacali rachunki za prąd itd.). Sytuacja sięgnęła absurdu kiedy wyszło na jaw, że jeden z posłów Partii Konserwatywnej (Paul Viggers) wziął 1645 funtów na budowę sztucznej wysepki, a na niej domku dla kaczek koło swojego domu. Tak sobie myślę: dlaczego? Przecież oficjalne zarobki parlamentarzystów (wg. The Independent – dziennik drukuje szczegółowe dochody wielu z nich) kształtują się rocznie od ok. 65 tys. do 75 tys. funtów. Przy takich dochodach – wydawać by się mogło – już nie trzeba kraść...

Niestety. Potwierdza to starą prawdę, że człowiek im więcej żre tym więcej chce... Jest to cecha ponadnarodowa (choć nadal uważam, że w dużym stopniu uwarunkowana geograficznie, a raczej kondycją gospodarczą danego kraju), która różni nas od zwierząt. Tyle, że w tym świetle wolałbym być chyba zwierzęciem...

No dobra. To na koniec demotywator dla relaksu, a propos krajów ambitnych gospodarczo (bez podtekstów rasistowskich):

I coś dla połechtania ego:

Polski macho na Wyspach

2009-05-22T22:56:00.002+01:00

W Gońcu Polskim czytałem całkiem ciekawy artykuł o męskości Polaków. Jak wiadomo – mamy z nią nie lada kłopot. A to dlatego, że w świadomości społecznej funkcjonują wyłącznie dwa skrajne stereotypy polskigo mężczyzny. Na jednym biegunie jest Ferdek Kiepski – brzuchaty wąsacz w przepoconym podkuszulku spijający browara przed telewizorem. Ferdek oczywiście nie pracuje, bo uważa, że „dla ludzi z jego wykształceniem w tym kraju pracy nie ma”. Na drugim biegunie rysuje się sylwetka metroseksualnego młodzieńca, wklepującego codziennie krem pod oczy i przesiadującego w łazience godzinami. Taki goguś, rzecz jasna, na rodzinę nie ma czasu a samo wiązanie się z kobietą na dłużej jest dla niego zbyt dużym obowiązkiem.

Polacy na emigracji w Wielkiej Brytanii mają jeszcze jeden kłopot – często źle sobie radzą z emancypacją ich partnerek. Wychowani w patrialchalnym modelu rodziny, gdzie ojciec jest głową rodziny utrzymującą dom przyjeżdżają na Wyspy, a tu się okazuje, że żona radzi sobie lepiej w nowej rzeczywistości. Szybciej się zaaklimatyzowała, bardziej jej się tu podoba, no i widzi więcej możliwości rozwoju zawodowego dla siebie. Niejeden polski macho nie potrafi się tak łatwo dostosować do nowych okoliczności, nie umie również pogodzić się z sukcesem żony uważając się za nieudacznika (nawiasem mówiąc – taki patriarchalny model jest charakterystyczny dla krajów, w których religia, głównie chrześcijaństwo, mają duży wpływ na życie społeczno-polityczne). W skrajnych przypadkach prowdzi to nawet do samobójstw. W wyżej wspomnianym artykule wyczytałęm również wypowiedź polskiego wicekonsula w Anglii, który mówił, że aż jedna trzecia zgonów Polaków w północnej Anglii i Walii to wynik samobójstwa. Wśród samobójców niemal w ogóle nie ma kobiet.

Ale wracając do tematu. Taki polski macho może sobie nie najlepiej radzić w kraju, który jest ojczyzną feminizmu, a głowa państwa jest królową. Nie dlatego, że nie lubi feministek, ale dlatego,że tutaj prawo jest bardzo wyczulone na kwestie równouprawnienia płci. Dlatego kobiety mają tu duże możliwosci rozwoju zawodowego, nawet za kierownicą można ich chyba spotkać częściej niż facetów. Być może to mogłoby potwierdzić również tezę, że znacznie sobie lepiej tutaj radzą od nas, facetów. Nie ma, tak jak w Polsce, że o równouprawnieniu się tylko mówi, a kobiety i tak zarabiają mniej od mężczyzn na tych samych stanowiskach. Kobiety w wieku rozrodczym niechętnie się również zatrudnia, bo co będzie jak zajdzie w ciążę?

Urlop tacierzyński teoretycznie na Wyspach nikogo nie dziwi, bo to tylko od współmałżonów zależy które z nich pracuje, a które wychowuje dziecko. Choć oczywiście na ulicach widzi się znacznie więcej kobiet z wózkami niż facetów. Ale ja właśnie należę do tych rzadkich przypadków tatusiów na utrzymaniu żony, którzy przychodzą z dzieckiem do tzw. playgroups. Są to spotkania, zazwyczaj przy kościołach lub w przedszkolach (żłobkach) socjalnych (czyli utrzymywanych przez Królową), gdzie rodzice przyprowadzają swoje pociechy poniżej trzeciego roku życia, aby mogły pobawić się z innymi dziećmi. Chodzi o to, aby je trochę „zsocjalizować”. Tak więc biegam z Julem w takie miejsca i jestem jedynym tatusiem w stadzie mamuś. i babć Naprawdę ciekawe doświadczenie i zapewne nie raz będę opisywał swoje wrażenia na niniejszym blogu.

Tak więc jestem Polakiem wychowanym również w patriarchalnym modelu rodziny. Utrzymuje mnie żona, a ja „robię” za mamusię... Jakoś jednak mnie to nie dołuje więc chyba w nie mieszczę się w żadnym ze stereotypów opisanych przez polską prasę (co mnie z resztą nie dziwi). Daleko mi do samobójstwa, a jeśli już mam złe myśli to spowodowane głównie aurą...

A tu foteczka Bobasa z przedszkola:

Buddyzm

2009-05-18T00:00:00.002+01:00

Jeszcze słówko o religii. Taka refleksja nasunęła mi się po obejrzeniu filmu dokumentalnego o Tybecie. Jak wiadomo, religią tam dominującą jest buddyzm, który ma niesamowite poszanowanie dla przyrody. No bo skoro wierzymy, że w kolejnym wcieleniu możemy być np. czaplą czy jakiem to dlaczego mielibyśmy mordować te zwierzęta bez potrzeby?Więcej! Nie mordujemy również drzew i innych roślin, bo wszystko, co żyje - ma duszę. Całkiem logiczne. Idąc dalej tym tropem: gdyby więc to buddyzm był dominującą religią świata, to Ziemia zapewne wyglądałaby dziś zupełnie inaczej. Paradoksalnie – to właśnie owa „łagodność” buddyzmu sprawia, że to nie ta regligia dominuje, a ogniem i mieczem krzewione chrześcijaństwo (wraz ze swoją dzisiejszą przybudówką polityczną stworzoną na potrzeby czasów, zwaną demokracją). Poniżej humorystyczny obrazek dostarczony mi przez zawsze niezawodnego Kizhooka. Dla niektórych żart ten zapewne będzie obraźliwy, czy wręcz bluźnierczy.

Warto jednak chyba mieć trochę dystansu... Wielu pewnie posądzi mnie o kompletną bezideowość, oportunizm i cynizm w jednym. Może trochę ich rozczaruję, kiedy powiem, że szczerze wierzę tylko w celowość walki o przyszłość naszej Planety. Chyba przystanę do jakiś Zielonych, albo innych ekologów Choć w moc przywiązywania się do drzew również nie wierzę...

Protestantyzm kontra katolicyzm

2009-05-04T00:22:00.012+01:00

Przy ulicy, na której mieszkam znajduje się kilka kościołów. Spośród nich dwa największe i prawie bezpośrednio ze sobą sąsiadujące to protestancki Willowfield Parish Church i katolicki, św. Anny. A ponieważ ta dzielnica Belfastu jest z reguły protestancka to ten drugi, choć bardzo ładny, bywa często zapaskudzony farbą (to taki lokalny folklor – wyraz dezaprobaty kilkunastoletniego narybku protestanckich aktywistów).

Zawsze zastanawiałem się nad tym protestantyzmem i mnie, człowiekowi wychowanemu w społeczności katolickiej (zbuntowanemu na skutek obserwacji patologii i wynaturzeń polskiego Kościoła) wydaje się jednak protestantyzm zdecydowanie bardziej uczciwy z zasady. Tutaj nie ma księdza, który jest drugi po Bogu i któremu opowiadamy wszystkie swoje najbardziej czarne myśli i występki, co już choćby z tego powodu daje mu nad nami władzę. W kościele protestanckim jest pastor, którego uprawnienia kończą się na prowadzeniu ceremonii wspólnego modlenia się i czytania Ewangelii. Jest on swego rodzaju wodzirejem w kościele i na tym się jego rola kończy. A dalej? Modlimy się bezpośrednio do Boga i tylko przed nim spowiadamy. Żaden inny człowiek nie pośredniczy w naszej rozmowie i nie uzurpuje sobie z tego tytułu żadnych praw (że już nie wspomnę o takiej oczywistości jak możliwość posiadania przez pastora żony i dzieci, co eliminuje katolicką patologię utrzymywania przez księży kochanek i matek ich nieślubnych dzieci). Tak, to zdecydowanie bardziej fair. A przy okazji bardziej praktyczne politycznie ponieważ kosciół taki jest podporządkowany państwu (w tym przypadku brytyjskiej Królowej), co daje pewność, że jego działania nie będą sprzeczne z interesami kraju. Dzięki temu w moim własnym kraju nie wyrośnie imperium ze stolicą w Watykanie, gdzie jego przedstawiciele będą obracać największym w kraju majątkiem, ziemiami a przy tym nawet nie płacić podatków!

Tutaj taka dygresja: nasz dwuletni synek nie został jeszcze ochrzczony. Ciśnienie w rodzinie rośnie. No bo jak to? Jeszcze nie ochrzczony? Przecież to grzech straszny! Żona moja, choć z natury łagodna,też już zaczyna mnie dopytywać kiedy wreszcie zdecydujemy się na chrzciny, bo jej rodzina nalega... Pół żartem, pół serio odpowiadam, że może poczekamy jeszcze kilka lat – niech Bobas sam zdecyduje do którego kościoła chce należeć. Dlaczego mam bez jego zgody piętnować go katolicką obłudą? A może wybierze protestantyzm? Niestety ten rodzaj żartu jakoś jej nie bawi...

Wracając do kościołów na mojej ulicy. Zawsze myślałem, że protestanckie są bardzo skromne, a tu jednak trafiłem na perełkę. Z zewnątrz wygląda dość niepozornie. O tak:

Ale za to w środku... Czerwień, purpura, złoto i sterylna niemalże czystość i porządek. Na dywanach nawet śladu kurzu. A mnie najbardziej podobały się kanapy na tyłach...

Katolicki kościół św.Anny, wygląda z zewnątrz jak poniżej. Niestety w środku nie byłem (ponoć przeżywa od kilku lat swoisty renesans ponieważ w każdą niedzielę ciągną do niego tłumy Polaków mieszkających nieopodal).

Na koniec muszę dodać, że mnie osobiście jakoś nie ciągnie do żadnej z tych dwóch społeczności. Spotkałem aktywistów każej z nich i wszyscy mieli w oczach fanatyzm, a na ustach tę charakterystyczną łagodność i zrozumienie zalatujące (na mój wyczulony na te sprawy węch) obłudą. Właściwie protestanci są nawet gorsi – ponieważ ich kościół również przeżywa kryzys więc w każdą sobotę sześćdziesięcioletni (i wzwyż, czasem jakaś młoda aktywistka w wyciągniętym wełnianym sweterku się zaplącze) działacze obwieszczają na rogach ulic przez megafon słowo Pana i nawołują do porzucenia kultu Mamona i powrót na łono Kościoła.

Przychodzi Polak do lekarza...

2009-05-01T15:22:00.001+01:00

Brytyjska służba zdrowia pozostawia ponoć wiele do życzenia. Być może. Ostatnio jednak usłyszałem od znajomego historyjkę, która mu się przydarzyła w Polsce, a która zmusiła mnie ponownie do zastanowienia się nad różnicami między UK a Polską.

Polacy w UK na ogół narzekają na tutejszych lekarzy. Przede wszystkim denerwuje ich „lekkie” podejście doktora do chorego – na wszystko ponoć wypisują paracetamol. Natomiast Polacy, przyzwyczajeni do tego, iż na dzień dobry lekarz daje antybiotyk, nie mogą zrozumieć tej różnicy. Ostatnio wytłumaczyła mi ją lokalna lekarka, do której poszedłem z przeziębionym synkiem. Otóż antybiotyku nie podaje się tutaj (tym bardziej dzieciom) jeśli nie jest to konieczne ponieważ osłabia on układ odpornościowy i ogólnie więcej szkodzi zdrowiu niż pomaga. Doraźnie, owszem – pomaga, ale długofalowo skutki jego stosowania dla organizmu są szkodliwe (uruchomiono nawet specjalną kampanię informacyjną o tym, z plakatami na przystankach autobusowych i billboardami). Dlatego receptą na grypę dla chorego w Wielkiej Brytanii jest po prostu pójście do łóżka na kilka dni i wyleżenie przeziębienia. Dodam jeszcze, że wizyta u lekarza oczywiście bezpłatna (w ramach ubezpieczenia społecznego), a za leki w aptece nigdy nie płaciłem więcej niż 3 funty (podobno resztę finansuje państwo) – dla dzieci leki oczywiście za darmo.

Polska. Upalne wakacje. Synek (półtoraroczny) podczas wizyty u znajomego w szpitalu złapał zarazki, z których wyszła ciężka angina. 40. stopni gorączki, z Anią jeździmy w upale i szukamy przychodni, która przyjęłaby naszego Malucha na podstawie Europejskiej Karty Zdrowia (Bączek urodził się w UK, więc w polskiej służebie zdrowia nie figruje). Pierwsza przychodnia (wydawało nam się, że najlepsza w mieście) – pani na recepcji mówi, że nie mają druków do wypełniania danych z Europejskiej Karty, a poza tym straszny tłok... Już bluźnię pod nosem, ale co robić? Jedziemy na pogotowie. Pani grzecznie mówi, że przyjmują tylko nagłeprzypadki, apoza tym nawetnie mają lekarza na dyżurze... Jedziemy do kolejnej przychodni. Będziemy przyjęci! Czekamy na panią lekarz dziecięcą. W końcu się pojawia (sytuacja jest bardzo nerwowa – Bączek jest tak osłabiony gorączką, żeosuwa się z rąk). Pani doktor osłuchuje Małego – wszystko ok. Zagląda pobieżnie do gardła i mówi, że „chyba” w porządku. A gorączka? „Jeśli mały będzie miał więcej niż 40st. to do wanny z zimną wodą go i schładzanie zastosować”. Wychodzimy odprawieni w kwitkiem. Przychodzi wieczór, a Małemu gorącza rośnie. Jest coraz gorzej, w domu panika. W końcu decydujemy się na wizytę prywatną u lekarza. Bardzo miły pan doktor w ciągu 10 min bada Małego, wypisuje recepty na cały zestaw antybiotyków i inkasuje od nas 100 pln. Drugie 100 kosztuje nas zakup leków (ładne, takie kolorowe opakowania...).

Takie są różnice... I w UK i w Polsce służba zdrowia jest publiczna. Dlaczego więc w Polsce każdy wie, że wizyta w publicznej przychodni mija się zazwyczaj z celem? A prywatni lekarze za pieniądze wypisują leki tylko takie, których producenci w ramach „owocnej współpracy” fundują im wczasy na Karaibach? I do tego Polacy takie praktyki uważają za normę...

Za puentę tego wpisu niech posłuży jeszcze historyjka znajomego, który dzisiaj poszedł do lekarza w Polsce, a od której zacząłem swój wywód.

Znajomy od kilku dni cierpi na jakiś dziwny rodzaj przeziębienia (to chyba jednak nie świńska grypa;)). Bardzo źle się czuje, ma gorączkę i bolą go oczy (konkretnie - gałki oczne przy ruszaniu nimi...). W końcu nie wytrzymał i dzisiaj o 5 rano obudził lekarza. Ten przyszedł po 15 minutach (bo spał) i pyta dlaczego S. przychodzi tak wcześnie – czyżby nie mógł spać? Ten kładzie na stół dwie stówy i mówi, że boli go to i tamto i że już wytrzymać nie może. Bolą go również oczy. A lekarz na to, że nie jest okulistą. S. chowa kasę do kieszeni i wychodzi...

Emigranci wracają?

2009-05-01T13:47:00.001+01:00

O masowych powrotach Polaków z Wysp mówi się w kraju ostatnio dużo. Informacje są jednak nieprecyzyjne i często sprzeczne. Bo tak jak nikt nie był w stanie rzetelnie określić liczby wyjeżdżających z kraju w ciągu ostatnich lat Polaków, tak teraz nikt nie jest w stanie policzyć wracających. Czy to masowy eksodus, czy też pojedyncze przypadki?

Polskie media donoszą

Polskie media donoszą o narastającej reemigracji. Są to jednak często informacje opierające się na wątpliwych danych statystycznych ponieważ naprawdę rzetelnych badań zarówno w Polsce jak i w Wielkiej Brytanii czy Irlandii nikt nie robił. Nie bez powodu. Prawdziwej ilosci powrotów policzyć nie można ponieważ nie istnieje jeden ogólny spis wszystkich powracających. Przypuszczenia można jedynie snuć na podstawie przeprowadzanych wśród emigrantów na Wyspach ankiet (z pytaniami typu: „czy zamierzasz wrócić”, a wiadomo, że każdy zdanie może zmienić). To właśnie na wynikach takich ankiet polskie media opierają artykuły o powrotach bądź nie-powrotach. Zresztą, różnie takie informacje interpretując...

Portal Gazeta.pl w wersji przeznaczonej dla odbiorców na emigracji (dublin.gazeta.pl) pisze pod szumnie brzmiącym tytułem („Dwa razy więcej Polaków chce wrócić do kraju”) o tym, że w ciągu ostatniego roku podwoiła się liczba chcących wrócić emigrantów: rok temu wynosiła 6 proc., w tym roku wzrosła do 12 proc... Dopiero w dalszej części artykułu dziennikarz dodaje, że „jednak znacząca większość - 74 proc. - nie zamierza wracać w ciągu najbliższego roku do Polski”. Informacje te oparto na wynikach badań przeprowadzonych w kwietniu przez Interaktywny Instytut Badań Rynkowych.

Z czasem jednak informacje w polskiej prasie stają się coraz mniej optymistyczne. Coraz mniej pisze się o powracających , a więcej o tych, którzy powrócić w najbliszym czasie nie mają zamiaru. Gazeta Metro publikuje rozmowę z rzecznikiem Zjednoczenia Polskiego w Wielkiej Brytanii, Tadeuszem Moszczyńskim. Stwierdza on, że rzeczywiście coraz mniej Polaków przyjeżdża na Wyspy, ale z wyjazdami jest już różnie. Mówi się o tym, że prawdopodobnie połowa wróci do kraju, ale inni wręcz przeciwnie: zamierzają tu pozostać dłużej i co więcej, ściągają również swoje rodziny (braci, siostry, rodziców do pilnowania ich dzieci).

Najnowsze dane Głównego Urzędu Statystycznego przytaczane również przez Metro mówią, że po 2004 roku z Polski wyjechało ok. 2 mln Polaków z czego 850 tys. do Wielkiej Brytanii i 250 tys. do Irlandii. Dane Centrum Stosunków Międzynarodowych potwierdzają przypuszczenia Moszczyńskiego. Okazuje się, że pomimo powrotów jednych przyjeżdżają inni. Prof. Krystyna Iglicka z Centrum sądzi, że tak jest ponieważ: „Tych, którzy wracają, zastępują rodziny tych, którzy zamierzają zostać. Oceniam, że z tej grupy wróci najwyżej jedna trzecia. I to najwcześniej za kilka lat, jeśli w Polsce będzie dobrze” – dodaje.

Konsul ostrzega

Aleksander Dietkow, polski konksul generalny w Edynburgu mówił ostatnio, że Szkocja straci ciężko pracujących Polaków jeśli ich zarobki nie będą konkurencyjne do tych, które obecnie mogą uzyskać w ojczyźnie: „W Polsce brakuje rąk do pracy” – mówił Dietkow, a jego słowa przytaczał Sunday Herald – „Wiele polskich firm ogłasza się w UK, oferując potencjalnym pracownikom zwrot kosztu przeprowadzki do Polski”.

Jest to sygnał, że Polacy rzeczywiście myślą o powrotach. Część z nich wraca. Są to zazwyczaj robotnicy budowlani, dla których przy obecnym kryzysie na Wyspach w tej gałęzi przemysłu jest coraz mniej pracy. Powracają również fachowcy z innych gałęzi przemysłu, których pensje w Polsce rosną obecnie najszybciej i zrównują się z zarobkami w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Bez wątpienia decyzje o powrocie przyspiesza stale rosnąca wartość polskiej waluty i spadek kursu euro oraz funta brytyjskiego. Dla tych jednak, którzy decydują się na życie na Wyspach i ściągają swoje rodziny nie ma to większego znaczenia jeśli zarobione pieniądze wydają tutaj.
Zaobserwowano również inne zjawisko: emigracji wtórnej. Część z naszych rodaków, którzy decydują się na powrót nie potrafi odnaleźć się, po latach życia na Wyspach, w polskiej rzeczywistości i na tamtejszym rynku pracy. Ludzie ci, po kliku miesiącach prób znalezienia w Polsce dobrze płątnej pracy, rozczarowani, emigrują ponownie na Wyspy.

Socjologowie definiują

Socjologowie zjawisko polskiej emigracji porównują do wystrzelonego korka od szampana. Tuż po wejściu Polski do Unii Europejskiej wielka fala emigrantów wyjechała na Zachód. Z upływem czasu jednak fala słabła, a teraz wygląda na to, że strumień przepływu pomiędzy Polską a innymi krajami wreszcie się stabilizuje.

Czy można mówić o fali zwrotnej emigracji? Jeśli nawet, to jest ona niewspółmiernie mniejsza od wielkości emigracji sprzed czterech lat. Chociaż trudno tu spekulować liczbami to jednak gołym okiem widać, że część z nas powraca. Czy będzie to 50, 30 czy 12 proc. to z socjologicznego punktu widzenia zjawisko emigracji się normalizuje. W końcu o to chodzi w Europie bez granic: aby swobodnie podróżować w różnych kierunkach.

Część z nas pozostanine na Wyspach na dłużej, część na zawsze jeśli będzie im tu dobrze, a kraj nadal będzie oferował im dobrą pracę i mozliwość spełniania marzeń. Inni wrócą i, jeśli polska gospodarka nadal będzie potrzebować rąk do pracy w ich zawodach, będą spełniać swoje marzenia w ojczyźnie. Wiadomym jest, że niektóre media mają skłonności do szukania sensacji i nie należy ulegać tej swoistej panice medialnej. Każdy z nas wie najlepiej co jest dla niego dobre, a podejmując życiowe decyzje pochopnie najłatwiej można popełnić błąd.

Paweł Bruger

Okiem emigranta: polska piłka mnie nie interesuje

2009-05-01T13:41:00.001+01:00

Kompleksy, nienawiść do wszystkich innych, podsycana tanim alkoholem frustracja, której ujściem może być tylko zdemolowanie czegoś, pobicie kogoś, wyimaginowanego wroga, a najczęściej postronnego przechodnia. M.in. od tych cech uciekałem kilka lat temu z Polski. Pewnej marcowej soboty ta Polska przyjechała do mnie...

Już od czasów szkolnych nie ciągnęło mnie do piłki nożnej. Głównie z powodu równieśników, którzy chodzili w kolorowych szalikach i wypisywali niezbyt cenzuralne hasła na murach szkoły skibicach przeciwnej drużyny. Te ich wyjazdy na mecze i opowiadanie całymi dniami sobie o ekscytujących przeżyciach z przygody demolowania pociągu wiozącego kibiców „wroga”, o liczbie rozbitych szyb i twarzy przeciwników. No i z dumą określanie siebie: „Hools”...

Nie interesowały mnie tego typu rozrywki nigdy. Być może z powodu zwykłego tchórzostwa, a być może dlatego, że miałem zbyt bujną wyobraźnię w porównaniu do tych krótko ostrzyżonych nastolatków. Zawsze przerażała mnie myśl jakie nieodwracalne konsekwencje może przynieść butelka rzucona w tłum i rozbijająca się na czyjejś głowie, albo kamień trafiający kogoś w skroń...

Trzeba więc przyznać, że ci tzw. kibice nienajlepszą robili futbolowi polskiemu reklamę, bo ludzie mego pokroju omijali mecze z daleka. Tak było przez lata do czasu kiedy wyjechałem do Wielkiej Brytanii. Tutaj spotkałem dawno nie widzianego kolegę, kibica zatwardziałego, który jednak ani wyglądem, ani zachowaniem a przede wszystkim ilorazem inteligencji nie przypominał moich rówieśników z lat szkolnych. Zaczął w sposób bardzo interesujący wprowadzać mnie w arkana światowego futbolu. Wydawało się, że o piłce i piłkarzach każdej z ważniejszych światowych drużyn wiedział wszystko. Oglądaliśmy więc w telewizji mecze, a on godzinami tłumaczył mi czym się różni twardy futbol angielski od teatralnego włoskiego, dlaczego David Beckham lepiej wychodzi na reklamach perfum niż na boisku, dlaczego Boruca w Glasgow jedni kochają a inni nienawidzą i wiele innych historii, których słuchałem z otwartymi ustami. Kolega zaraził mnie futbolem na tyle, że nawet zaczęliśmy oglądać mecze w lokalnym pubie. Nigdy wcześniej nie widziałem takiej gorącej atmosfery zdrowego dopingu, całe rodziny z wymalowanymi w barwy klubowe twarzami przychodziły oglądać spotkania na wielkich barowych telewizorach i nigdy nie byłem świadkiem żadnych negatywnych emocji, żadnej agresji. Alkohol? Oczywiście. I to nie mało... A jednak kultura zupełnie inna.

Pewnej marcowej soboty jednak przypomniałem sobie dlaczego w Polsce kibice mają tak złą sławę. Na mecz reprezentacji Polski z Irlandią Północną przyjechało ok. 5 tys. kibiców, tylko około tysiąc z nich posiadało bilety wstępu. Pozostali usłyszeli ponoć od PZPN, że bilety będą mogli kupić na miejscu więc nie zastanawiając się wiele wsiedli w samoloty i przylecieli dopingować naszych w Belfaście. Na miejscu jednak okazało się, że biletów nie ma, a jedyne jakie były dostępne posiadał pewien osiłek z podkrążonymi oczami poruszający się w sposób zamaszysty. Tyle, że ich cena to 250 funtów za sztukę... Bezpieczeństwa „konika” strzegła grupa jego kolegów w kapturach i ciemnych kurtkach nerwowo żujących gumy. Przechodząc obok nich usłyszałem, że mówili coś o jakiś „konfidentach”... Ktoś krzyknął: „Biją naszych!” więc duża grupa zakapturzonych osiłków, którzy chwilę wcześniej robili sobie zdjęcie z flagą Polski a na niej dumnym napisem „Strzegom” pobiegła za wołającym. Ci, którzy pozowali do zdjęcia z flagą z napisem „Radom” też pobiegli, pobiegło jeszcze wielu, którzy jednak z flagami zdjęć sobie wcześniej nie robili. Później okazało się, że zablokowali jedną z głównych ulic miasta. Były starcia z policją, bijatyka z miejscowymi kibicami. Dziewięciu Polaków trafiło za kratki, dwóch stanęło przed sądem. Kibole przeżyli przykrą dla nich niespodziankę – policja do ich spacyfikowania wysłała specjalne służby interwencyjne, które gorsze sytuacje ćwiczą regularnie na ulicach Belfastu.

Trzeba dodać, że zamieszki odbywały się w jednej z najgorszych dzielnic Belfastu, dookoła mieszka wielu członków protestanckich bojówek paramilitarnych, którzy również szybciej działają niż myślą, tyle że posługują się bronią palną. Jeden z interweniujących policjantów mówił mi, że jeśli policja nie zażegna kłopotów do wieczora i jeśli zamieszki potrwają przez noc to najprawdopodobniej ktoś przypłaci to życiem, najprawdopodobniej paramilitaryści będą chcieli ukarać jednego lub kilku Polaków dla przykładu, aby inni wiedzieli, że w Irlandii Północnej szarogęsić się nie można...

Na szczęście jednak policja stanęła na wysokości zadania, a po meczu wstrzymywała wyjście polskich kibiców ze stadionu Windsor Park , aby skutecznie odseparować ich od miejscowych kibiców. Ścisły kordon wyprowadził stłoczonych Polaków poza obszar zagrożenia, a porządku jeszcze długo strzegł unoszący się nad miastem policyjny helikopter.

Szef północnoirlandzkiej policji wydał oświadczenie, że winni sobotnich kłopotów byli Polacy. To dość odważne, bo biorąc pod uwagę bardzo respektowaną tutaj polityczną poprawność, narażanie się na posądzenia o rasizm byłoby bardzo ryzykowne. Musiał więc mieć solidne podstawy – w skrócie: jeśli policja tak twierdzi to tak właśnie było. Trwa z resztą sprawdzanie filmów z monitoringu miejskiego, a wszystkich winnych policja obiecuje doprowadzić przed sąd. W dużym kłopocie jednak znaleźli się emigranci polscy żyjący w Belfaście i całej Irlandii Północnej od kilku lat, których liczba sięga 30 tysięcy. To oni teraz będą musieli tłumaczyć w pracy swoim irlandzkim kolegom dlaczego ich rodacy tak się zachowali, znowu będą musieli zganiać to na lokalny polski folklor. Jeden z członków północnoirlandzkiego parlamentu apelował już w niedzielnych mediach do rodaków, aby nie wszczynali akcji odwetowych na polskich emigrantach mieszkających w Belfaście, którzy z chuliganami nie mieli nic wspólnego. Niestety – po meczowych zajściach w akcjach odwetowych zostało zdemolowanych kilkadziesiąc domów nie tylko polskich emigrantów, ale również wszystkich mniejszości narodowych mieszkających w dzielnicy Donegal.

Nie wszyscy jednak zachowywali się nagannie. Przed meczem spotkałem również jednego z polskich kibiców, około piećdziesiątki, który na mecze Polaków jeździ od wielu lat. Przyjechał bez biletu na mecz, bo w Polsce ktoś mu powiedział, że będzie mógł kupić na miejscu. I kupił, ale od rodaka „konika”, za jedyne 150 funtów. Cieszył się, że tanio (w porównaniu do wcześniejszej ceny 250 f) i że będzie jednak mógł oglądać występ naszej reprezentacji na żywo. Wydał więc dużo pieniędzy na przelot do Belfastu z przesiadką w Londynie i na bilet wstępu uprawniający do zasiadania na trybunie dla Irlandczyków.... Wszystko po to, aby ostatecznie oglądać na żywo jak Artur Boruc nie potrafi złapać piłki podanej mu przez Michała Żewłakowa...

Nasuwa się więc pytanie: gdzie są polscy kibice? Jak dużo można zapłacić za oglądanie porażek naszej drużyny i bijatyk chuliganów? Czyżby wszyscy siedzieli w domach i oglądali mecze w telewizji, bo i taniej, i bezpieczniej? My, emigranci mamy prośbę to polskiego elementu, który jeździ na mecze tylko po to, aby wszczynać rozróby: ganiajcie się z policją po ulicach Radomia, Strzegomia i wielu innych polskich miast, ale przynajmniej za granicą wstydu i kłopotów nam nie róbcie. Póki będę się musiał za nią wstydzić - polska piłka mnie nie interesuje...

Paweł Bruger, LinkPolska.com